Walę tynki w meblowym- PisAnki Anki

 

Walentynki za rogiem i jak co roku dzielimy się na obozy hejterów, czyli tych, którzy misia od nikogo nie dostaną, ani nikomu nie mają albo nie chcą dać oraz miłośników, czyli tych, którzy jeszcze do siebie gruchają w świergocącym przekonaniu, że im się uda, hahahaha!

Walentynkowe refleksje zawdzięczam drzwiom obrotowym w Ikei, która, tak na marginesie, jest rewelacyjnym miejscem na zimowe wycieczki, tanie karmienie dzieci w złudnym przekonaniu, że w kulkach mięsnych na pewno nie ma łosia, bądź, uwaga! rzucam pomysłem- na randki.

Taka randka w Ikeai to jak wycieczka do Europy. A jeśli akurat umówiłyśmy się z Amerykańcem mieszkającym w New Jersey, który w swoim życiu jeszcze nigdy nie pokonał mniej więcej 100 kilometrowego dystansu do Nowego Jorku, to robimy przysługę ludzkości – niesiemy kaganek oświaty i cywilizujemy dzikich.

Randkę rozpoczynamy powolnym spacerem wśród meblowych ekspozycji od czasu do czasu przysiadając na kanapie lub fotelu. Zdecydowanie promuję siadanie na kanapach. Wiadomo, szwedzki design to prostota, ergonomia i ekonomia, więc zawsze wylądujemy bardzo blisko siebie, bo meble mniej więcej połowę mniejsze od amerykańskich.

Na pierwszej kanapie nieoczekiwanie siedzimy bioderko w bioderko i siup! jesteśmy przytuleni! Na trzeciej jesteśmy już jak stare dobre małżeństwo i zgodnym głosem krytykujemy wybór zasłon oraz literatury na półkach. Czy to się Ikei opłaca tyle szwedzkich książek ze Szwecji sprowadzać?

W sekcji kuchennej robimy się lekko głodni i na skróty udajemy się do kafeterii. Jeśli apsztyfikant jest uroczy, przystojny, ale niestety niemajętny, to właśnie wygrał w bingo. Szamka jest bardzo tania, wybór zadowoli nawet najwybredniejszego hipisowskiego wegetarianina z niedowagą, do tego nieoczekiwanie smaczna i jak nam jedzenie łosi w niczym nie przeszkadza to może być tylko cacy.

Przy posiłku mamy okazję zapoznać się z manierami kolegi. Czy wziął więcej na swoją tacę, aby zmniejszyć ryzyko naszego wykopyrtnięcia się po drodze do stolika? Czy z radością i ze sprężystym krokiem wrócił po serwetki? Potem po keczup? Potem po picie, na które wcześniej nie miałyśmy ochoty? Czy umie posługiwać się nożem i widelcem? Równocześnie? Czy beka i mówi z pełnymi ustami? Kopie pod stołem? Spycha naszą tacę swoją zajmując większą część stolika? Czy wreszcie sprząta i odnosi brudne naczynia? Sam, bez pytania, insynuowania, chrząkania?

Po obiedzie udajemy się do sekcji materacy, lub jeśli jesteśmy bardziej progresywni emocjonalnie – sypialni, gdzie możemy poleżeć obok wybrańca i na żywo przekonać się o łóżkowej kompatybilności.

Absolutnie nie mam na myśli figlowania w pościeli w miejscu publicznym. Jeśli zdecydujemy się gościa zatrzymać na dłużej, bo ładnie się zachowywał w kafeterii i wstydu nam nie narobił,  to może się okazać, że wiele nocy przyjdzie nam przy jego boku przeleżeć, więc może lepiej od razu się przekonać czy nam takie ciało obok nie będzie zawadzać.

Jeśli spleceni w uścisku zapadniemy w drzemkę, z której brutalnie wybudzi nas jakiś pan w żółtej koszulce, nie wpadajmy w panikę. Po pierwsze, to nie jest żaden sędzia, chociaż wygląda jakby się z meczu urwał. Po drugie, gratulacje! Trzymać gościa i nie wypuszczać! To może być TEN!  Tego, z którym drzemałyśmy. Sędziego pogonić.

Teraz wypoczęci, rozanieleni i z lekka zażenowani, schodzimy do podziemi, gdzie każda kobieta dostaje natchnienia do przedekorowania, przearanżowania lub przemodelowania absolutnie każdego centymetra kwadratowego powierzchni użytkowej,  którą zamieszkuje. Ona potrzebuje w tym momencie wszystkiego zaczynając od szklanek, łopatki do ryżu, chodnika pod kibelek, po karnisze, krowie skóry na podłogę i ramki! Przy świeczkach i kwiatkach doniczkowych jest już w transie. Poza tym, ona właśnie dekoruje pierwsze wspólne mieszkanie z nieszczęśnikiem, który miał pecha przy jej boku komara przydusić!

Mężczyzna, przede wszystkim nie jest świadomy faktu, że kobieta właśnie się do niego wprowadziła, a po siódmym zestawie sztućców nie różniących się od siebie niczym (prostota, ergonomia, ekonomia) jest w stuporze.

Wspólne przejście przez ikeowskie labirynty jest świetną metodą na sprawdzenie w jaki sposób ten oto przedstawiciel rodzaju męskiego bądzie reagował w przyszłości na nasze zakupowe eskapady. Czy z uśmiechem na ustach pozwala nam wkładać pierdoły do koszyka, gdyż ufa, że zanim dojdziemy do kasy nasz rozsądek przebije się przez opary absurdu i większość towaru wróci na półki.  Czy też zaciska usta, kręci głową i zadaje bezsensowne pytania typu “po co ci to?”. Jak to po co? Kolejna pościel z Ikei to nie luksus! To konieczność! Ci Amerykanie! Zero zrozumienia do miłości do poszwy na kołdrę!

Jeśli uda nam się przejść bez większch strat przez departament przecen a  potem kasy, to należy się udać do sklepiku i przed wyjściem koniecznie kupić cebukę prażoną. Robimy to ze względów smakowych i patriotycznych, gdyż cebulka jest prażona w Polsce.

Jeśli nadal lubimy faceta bo nie pluł przy obiedzie, nie chrapał i nie wyjął nam zbyt dużo z koszyka, to możemy napić się z nim kawy i zjeść drożdżówki cynamonowe z lukrem. Koniecznie na ciepło!!! Będziemy tak oblepieni, że nic tylko palce oblizywać i pomagać sobie w wycieraniu ust. Grrrr!

Ale to wszystko tak na marginesie tych drzwi obrotowych, które skłoniły mnie do walentynkowych rozważań.  Bo wchodząc do Ikei pomyślałam, że nasze romantyczne relacje są jak kręcenie się w takich drzwiach. Czasem nie możemy trafić w ten moment, w którym trzeba wyjść. Ludzie pojawiają się przy nas, robią kilka kółek z nami. Inni od razu odpadają, innych trzeba wykopać, a  jeszcze inni kręcą się ciągle z nami.   W chwilach zwątpienia warto trzymać się środka. Tam będzie się nam najmniej kręciło w głowie.

Happy Valentine’s Day!

Zapraszam do poczytAnia! Więcej na blogu: http://www.pisankianki.com

This Post Has 12 Comments

  1. Napisane sympatycznie ale jakie to wspolczesne, takie roszczeniowe ! 🙂
    Polska ksiezniczka ma ogrom wymagan, oczekiwan, ozywiona cenzura.
    Uffff ! To juz wiesz dlaczego jestes taka samotna?
    Bo jestes mentalnie duuuuzo starsza niz metrykalnie.
    Tak, bo to starosc musi dostac na tacy. Bo starosc tylko konsumuje. Bo starosc potrafi byc juz tylko dostaje.
    Mlodosc jest po to aby BUDOWAC, partnera rowniez.
    Bo wtedy jest pasja.
    Pasja zycia.
    Fajna rzecz,
    Jedyne co jest cos warte w zyciu.

    1. Fajny tekst. I zgodzę się z Krzychem, że partnerzy powinni nawzajem się budować i swoją relację, ale pomysł z ikeą jest świetny – dlaczego? Ano dlatego, że są pewne rzeczy, na które warto zwracać uwagę. Jeśli gość siorbie, pijąc kawę, i cię to lekko denerwuje, ale przymkniesz oko, bo w sumie miły, przystojny i z poczuciem humoru, to za 3 lata szlag cię będzie trafiał przy porannej kawie. Ale ok, to można uznać jeszcze za drobnostkę. Ale już takie fakty, jak odniesienie tacki, przyniesienie dodatkowego ketchupu -to nie chodzi o to, że facet ma księżniczce usługiwać, czy o to, że ona sama nie potrafi. To taki symboliczny test na uważność na drugiego człowieka, na jego potrzeby, na to, że jest obok. ktoś zajęty tylko sobą, na sobie skoncentrowany, nie zbuduje związku. Mówi się, że diabeł tkwi w szczegółach – i to jest prawda.

    2. Oj tam, oj tam, zaraz roszczeniowo! Na pewno jestem mentalnie starsza niż metrykowo i nie ma w tym powodu do rozpaczy, i “taka samotna” to nie jestem. W związku z tym, wg Ciebie starczym mym wiekiem to żadna ze mnie polska księżniczka, ale królowa! ???? Młodość owszem jest wspaniała, ale bywa głupia, a starość wcale nie musi oznaczać siedzenia na tyłku i brania. Pasja nie ma wieku! Pozdrawiam ciepło!

      1. Probowalas kiedys dyskutowac uzywajac argumentow a nie zaprzeczen i stwierdzen?
        Do mile i kulturalne, Aniu …

        Nie, PRAWDZIWA milosc NIE MOZE byc glupia bo … jest prawdziwa.
        A jej prawdziwosc polega wlasnie na tym, ze z pasja/MADROSCIA buduje sie niedoskonale zycie z kims niedoskonalym (BO wszystko inne nazywa sie BIZNES).
        Ale skoro ty uwazasz juz w swoim wieku, ze milosc jest glupia to oznacza, ze faktycznie jestes samotna bo tylko czlowiek kochajacy i kochany nie jest samotny.
        To nic zlego, ze nieporadna, zniedolezniala starosc kiedys musi brac, jezeli wczesniej dawala, poniewaz wtedy szczesliwi sa ci, ktorzy odwzajemnic dawanie seniorowi.

      2. Bardzo fajna i kreatywna czcionka .. Uwagi kolegi nie sa na miejscu ..chyba jest zazdrosny. a moze sam chce popisac …sie

  2. Dawno nie uśmiechałam się tak często jak przy tym artykule. Podoba mi się bardzo i zabieram swojego mężczyznę do Ikeai jak szybko to będzie możliwe. Czekam na dalsze historie.

  3. Aniu, ty to masz talent do pisania. Fajne teksty

  4. Fajnie napisane…a ja sie ciesze,ze z mezem wchodzimy razem w “obrotowe drzwi”…i chwilo trwaj!!!

  5. Prawie scenariusz na komedię romantyczną pozdrawiam wszystkich w obrotowych drzwiach !

  6. Narezcie,czytam to co zawsze chcialam przeczytac z usmiechem na twarzy.Tekst super oby takich bylo jak najwiecej!!!!!

  7. Aniu super tekst i pomysł na walentynki. Zgodzę się, z kimś powyżej, że świetna bylaby z tego fabuła na film. Ja trochę przeżyłam, samotna -to żeby uprzedzić srkazmy p. Krzycha- nie jestem. Powiem wiecej, mam mlodszego męża o 12 lat, pieknego syna….. i kilka takich rzeczy, ktore u partnera mnie irytuja. Ale po pierwsze akceptuję je bo go kocham po prostu. I sama też nie jestem bez wad. Do Ikei nie pojedziemy jutro, bo mam złamaną nogę….. ale mam inny pomysł na Walentynki. Dam mojemu ukochanemu sloik….. a jak z Ikei właśnie (to takie małe zboczenie na Skandynawie w ogóle) – SŁOIK A W NIM 365 KARTECZEK na ktorych beda wypisane powody dla których go kocham…… bo nawet po dlugim stażu malzenskim takich powodów moze przybywać a nie ubywać.
    Wszystkim milych Walentynek i czekam na podobne teksty.

    1. Fantastyczny pomysł z tym słoikiem i karteczkami! Bożenko, mam nadzieję, że szybko staniesz na obie nogi i zabierzesz męża na randkę do Ikei! Czego serdecznie życzę! Pozdrawiam ciepło!

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Close Menu